Sinds de vakantie mag ik niet meer aan haar broodtrommel komen

Maandagochtend, twintig voor acht, eerste schooldag na de vakantie. Ik kwam de keuken in met Loes op mijn arm en daar stond Fenna aan het aanrecht met haar broodtrommel open.

Ze zei: “Ik doe het zelf, hoor.”

Niet uitdagend. Meer op de toon van iemand die een mededeling doet over iets wat al besloten is.

Wat erin ging

Ik ben er blijven staan, wat achteraf mijn eerste fout was.

Erin gingen: twee boterhammen zonder boter, want ze eet sinds januari geen boter meer, om redenen die ze niet heeft toegelicht. Op de ene niets. Op de andere kaas, die ze in vier stukken heeft gescheurd zodat het precies paste, wat ik een oplossing vind die ik zelf ook zou hebben bedacht.

Verder: een handvol crackers los in het vak ernaast, waar ze onderweg naar school kruimels van gaan maken. Drie kleine tomaatjes. Een pakje drinken uit de la die ik voor de vakantie had bijgevuld.

Geen fruit.

Ik heb daar twee keer bijna iets over gezegd. De eerste keer bij het dichtklikken, de tweede keer toen ze haar jas al aanhad en ik dacht dat ik het nog terloops zou kunnen doen, met een appel in mijn hand, alsof het toevallig was.

Dat is niet toevallig. Dat weet zij ook.

Waarom ik het gelaten heb

Omdat het niet over brood gaat.

Fenna is elf, zit in groep 8 en gaat in augustus naar de brugklas. Ergens in dit half jaar zit een reeks kleine overnames waarvan dit er één is. Ze regelt haar eigen woensdagmiddag. Ze houdt haar eigen agenda bij. Vorige week heeft ze zelf gebeld over iets wat ik altijd voor haar belde, en ze heeft me daarvoor de deur uit gestuurd omdat ik meeluisterde.

Dit is dus geen onderhandeling over eten. Dit is haar die aangeeft wat ze zelf doet.

Ik heb er vorige week nog over geschreven dat ik bij mijn jongste allang van alles heb losgelaten en bij mijn oudste nog steeds achter dingen aan loop. Dit is precies de plek waar dat zichtbaar wordt. Loes gaat naar de peuterklas in de jurk van gisteren en daar zeg ik niets van. Fenna maakt haar eigen brood en ik sta erbij met een appel in mijn hand.

Het verschil is dat Loes nog niet doorheeft dat ik iets loslaat, en Fenna precies ziet wat ik doe.

En ik weet: als ik nu iets zeg over die appel, dan gaat het gesprek over de appel, en dan hebben we het niet meer over waar het echt over gaat, en dan sta ik hier over vier maanden alsnog.

Ik heb ook nog iets minder nobels gedacht, en dat schrijf ik er maar bij. Ik heb elf jaar lang haar brood klaargemaakt, elke schooldag, en ik dacht altijd dat ik daar weinig aan hechtte. Ik hecht er blijkbaar wel iets aan, want ik stond daar met die appel in mijn hand.

Om tien over vier

Ze kwam thuis, zette de trommel op het aanrecht en deed hem open om te laten zien dat hij leeg was.

Dat had ik niet gevraagd. Dat deed ze uit zichzelf, en dat is het enige waaruit blijkt dat het haar ook iets doet.

Er lag onderin een halve cracker. Verder niks.

Ik heb gezegd dat het er goed uitzag, wat een rare opmerking is over een lege trommel, en zij heeft daar precies zo op gereageerd als het verdiende, namelijk met niks.

Bram, die erbij zat, vroeg meteen of hij het dan ook zelf mocht doen. Hij is acht. Ik heb ja gezegd omdat ik op dat moment moeilijk nee kon zeggen, en dinsdagochtend heeft hij twee boterhammen gemaakt met hagelslag op allebei en niets erbij, en die trommel was om tien over vier ook leeg.

Er zit dus nu een tweede in het systeem en ik overzie de gevolgen nog niet.

Vanochtend stond ze er weer, tien voor acht, en ik ben doorgelopen naar de gang met Loes en heb het aanrecht aan haar gelaten. Ik heb wel van een afstandje gezien dat er dit keer een mandarijn in ging.

Ik heb er niets van gezegd. Dat is het hele bericht van vandaag.