Nog een maand en op mijn werk weet nog niemand iets

Zondagochtend om tien voor acht stond ik in de kou bij de dijk mijn veters opnieuw te strikken omdat dat een goede reden is om nog niet te beginnen.

Ik ben in januari weer begonnen met hardlopen. Dat is de vierde of vijfde keer dat ik in dit blog weer begonnen ben, en het gaat deze keer beter dan anders, wat ik pas over drie maanden hardop ga zeggen.

Ik loop het rondje langs de uiterwaarden. Dertig minuten als het goed gaat, drieënveertig als ik onderweg besluit dat ik ook kan lopen.

Zondag ging het goed en heb ik in die dertig minuten precies één ding gedaan, en dat is uitrekenen hoeveel keer ik het gesprek op mijn werk nog kan uitstellen.

Wat er in januari gebeurd is

Ik heb het eind januari aan de keukentafel hardop tegen Thijs gezegd. Dat ik bij het bureau weg wil en voor mezelf begin. Hij heeft toen één woord gezegd en dat woord was goed, en daarna heeft hij de pan van het vuur gehaald.

Sindsdien is er van alles gebeurd dat niemand van buiten heeft kunnen zien.

Ik heb in februari de schuur opgemeten met een rolmaat, in mijn jas, op een woensdag dat er niemand thuis was. Ik heb twee avonden zitten rekenen aan wat er binnen moet komen om het te laten kloppen en dat is minder eng dan ik dacht en tegelijk precies eng genoeg. Ik heb drie mensen benaderd die mij eerder gevraagd hebben of ik iets voor ze kon doen, en van die drie hebben er twee meteen ja gezegd, wat ik verwacht had en waar ik toch van schrok.

En ik heb op mijn werk niets gezegd.

Ik zit daar sinds 2016. Ik heb daar drie dagen in de week een bureau bij het raam en een collega die weet hoe ik mijn koffie drink en een baas die twee keer per jaar vraagt of het nog goed zit en die dat meent.

Ik heb tegen niemand van hen iets gezegd. Ik heb ook niets gezegd toen er vorige week over de planning voor het najaar werd gepraat en ik knikte alsof ik daar zou zijn.

Dat vond ik het rotste moment tot nu toe.

Waarom ik het uitstel

Ik heb hier zondag hardlopend drie antwoorden op bedacht en één ervan is waar.

Het eerste antwoord is dat het handiger is om het na de zomerdrukte te doen, dan komt niemand in de knel. Dat is niet waar. Er is bij dat bureau nooit een moment waarop niemand in de knel komt, dat is de aard van het werk.

Het tweede antwoord is dat ik eerst zeker wil weten dat er genoeg werk is. Dat is half waar. Er is nu meer zicht op werk dan in januari en ik heb sindsdien niets gezegd, dus dat verklaart hooguit de eerste zes weken.

Het derde antwoord is dat het gesprek zelf mij tegenstaat. Vijf minuten waarin ik moet zeggen wat ik ga doen tegen iemand die aardig tegen mij is geweest. Ik ben iemand die liever een half jaar wacht dan een halve dag ongemak, en dat is een eigenschap die ik in mezelf herken vanaf ongeveer mijn zeventiende.

Dat derde antwoord is waar.

Wat Thijs erover zegt

Niets, grotendeels, en dat is niet uit desinteresse.

Hij heeft in februari de schuur nagetekend op een A4tje en dat op de keukentafel gelegd zonder er iets bij te zeggen. Er stond een raam op ingetekend in de zuidmuur waar nu geen raam zit, en er stond isolatie bij met een vraagteken.

Dat A4tje ligt er nog. Er is sindsdien met potlood één ding bij gekomen, en dat is een streep die aangeeft waar een tafel zou passen, en die streep heb ik niet gezet.

Vrijdagavond heb ik gevraagd of hij het niet vervelend vindt dat ik het steeds uitstel. Hij zei dat het hem niet uitmaakt wanneer ik het doe, zolang ik het maar doe voordat ik er verhalen bij ga verzinnen.

Dat is voor Thijs een lange zin. Ik heb er twee dagen last van gehad, wat de bedoeling was.

En dan is er nog dit

Er is één ding dat ik in januari niet heb opgeschreven en dat sinds vorige week steeds terugkomt.

Over drie weken gaat Loes naar school.

Vanaf dat moment ben ik op vrijdag alleen in dit huis. De hele dag, met de hond onder de tafel en de post op de mat en niemand die om het uur vraagt of het al pauze is.

Zolang zij hier op vrijdag rondloopt, heb ik een reden waarom ik nog niet begonnen ben. Ik kan niet alles tegelijk, ik heb een kleine thuis, het komt wel als zij naar school gaat. Ik heb dat tegen mezelf gezegd en één keer tegen Karin, en Karin heeft daar toen niets op gezegd, wat bij Karin het duurste antwoord is dat er is.

Straks is die reden weg.

Dan zit ik op een vrijdagochtend in een leeg huis met precies zoveel uur als ik altijd gezegd heb dat ik nodig had, en dan blijkt of het klopt.

Dat is waar ik zondag om kwart over acht op de dijk aan stond te denken, en toen ben ik harder gaan lopen dan mijn plan was, wat nergens over gaat maar wel werkt.

Wat ik zondagmiddag heb gedaan

Thuis, na de douche, heb ik het blauwe schrift gepakt dat sinds januari op de plank ligt. Dat is het schrift dat ik bij de badkamer uit een doos heb gehaald, en dat ik ben gaan gebruiken voor dingen die nergens anders passen.

Ik heb er één regel in gezet.

Er staat een datum en er staat een naam achter, en de datum ligt in de week na de voorjaarsvakantie van april, en de naam is die van mijn baas.

Verder niets. Geen zinnen, geen argumenten, geen opzet van wat ik ga zeggen. Dat komt wel, en als het niet komt zeg ik het gewoon zonder opzet en dan is het ook goed.

Ik heb het schrift dichtgedaan en op de plank gelegd en er de rest van de zondag niets meer mee gedaan.

Om vijf uur kwam Loes de kamer in met de tas die al sinds vorige week ingepakt bij de deur staat, en ze vroeg of ze morgen al mocht.

Ik heb gezegd dat ze nog even moest wachten.

Ze zei dat ze niet meer wilde wachten en ging weer weg, en ik bleef achter in een kamer waarin dat ineens over twee mensen ging.