Op de open avond raakte ik Fenna kwijt tussen de brugklassers

Ik stond bij de aula met een plattegrond op A5 waarop de lokalen met nummers stonden die nergens in het gebouw terugkwamen. Thijs stond drie meter verderop bij een tafel met koffie in bekertjes.

Ik keek naar links en zei iets over de tweede verdieping.

Ik keek naar rechts en er was geen Fenna meer.

Zeven minuten

Ik ben niet in paniek geraakt, want ze is elf en het is een school en er staan overal mensen met een naamkaartje. Maar ik heb wel zeven minuten door een gang gelopen tussen tweehonderd volwassenen die allemaal iets langer waren dan ik, met dat gevoel in mijn maag dat blijkbaar niet weggaat, ook niet als het nergens over gaat.

Ik vond haar bij een lokaal waar het naar iets chemisch rook. Er stond een tafel met bunsenbranders en met van die dingen die kleur veranderen als er iets in gaat. Er stond een jongen van een jaar of vijftien achter met een veiligheidsbril op zijn voorhoofd, en die legde iets uit met veel te veel handgebaren.

En Fenna stond te lachen.

Niet beleefd. Ze stond te lachen met haar hoofd achterover, zoals ze thuis lacht om Bram.

Ik heb daar een halve minuut naar staan kijken voordat ik naar haar toe ging, en dat was het nuttigste onderdeel van de hele avond.

Wat ze vertellen op zo’n avond

Er was een verhaal in de aula. Ik heb ervan opgeschreven wat ik me nog herinner, wat weinig is.

Iets over uitdaging op maat. Iets over een brugklas waarin je niet meteen hoeft te kiezen. Iets over dat elk kind gezien wordt, en toen ging er een lampje in mijn hoofd aan omdat ik dat op de vorige school waarvan ik de brochure heb gelezen ook al twee keer heb gezien staan.

Het is geen kritiek. Ze zeggen allemaal hetzelfde omdat ze allemaal ongeveer hetzelfde zijn en omdat je in dertien minuten geen school kunt uitleggen.

Wat je wel kunt zien is dit.

1. Hoe hard het is in de gang. Bij deze school was het hard, maar op de manier waarop honderd mensen tegelijk praten en niet op de manier waarop mensen elkaar overschreeuwen.
2. Waar de leerlingen staan die zelf niet aan het rondleiden zijn. Die stonden hier bij de trap en die lieten iedereen erdoor.
3. Of de docenten met de kinderen praten of met de ouders. Bij twee tafels praatte de docent alleen tegen mij en Fenna keek ondertussen weg. Bij die tafel met de branders praatte niemand tegen mij.

Ik weet niet of dit een goede school is. Ik weet wel bij welke tafel mijn dochter stopte.

Wat ze in de auto zei

We zijn om kwart over negen weggegaan, met een tas met folders die volgens mij nooit meer opengaan.

In de auto tussen Deventer en Wijhe is het donker en zit iedereen naar dezelfde kant te kijken, en dat is de plek waar Fenna dingen zegt. Dat is inmiddels wel duidelijk in dit gezin.

Ze zei eerst niets, en toen bij de afslag:

“Ik vond het niet eng.”

Meer niet. En als je weet dat ze afgelopen vrijdag te horen kreeg dat het advies veranderd was en dat ze daar op de trap om heeft zitten huilen, dan is dat behoorlijk veel voor vier woorden.

Thijs zei: “Mooi.” Dat was zijn hele bijdrage van de avond en het was precies goed.

Wat er nog komt

We hebben er nog twee. Eén over anderhalve week in Deventer, waar ze met een vriendin heen gaat en waar wij in de kantine wachten, en één in Zwolle waar ze eerlijk gezegd al niet zo veel zin in heeft omdat het verder fietsen is.

Ik heb thuis in de keuken op de achterkant van de boodschappenlijst drie dingen opgeschreven die zij noemde, want dat waren we in de auto afgesproken. Ze noemde de branders. Ze noemde dat de kluisjes op de gang staan en niet in een apart hok. En ze noemde dat er ergens een bank stond waar je op mocht zitten.

Dat is haar hele lijst. Ik heb hem opgehangen naast de kalender.

Vanochtend stond Bram ernaar te kijken en vroeg of hij er ook een mocht.