Elke ochtend vergeet iemand iets en nooit dezelfde

Op de zijkant van de boodschappenlijst staat sinds de eerste schooldag een kolommetje. Ik ben het begonnen omdat ik boos was, en ik ben ermee doorgegaan omdat het interessanter werd dan ik had gedacht.

Negen schoolochtenden tot nu toe. Negen keer is er iets vergeten. En het is geen enkele keer twee dagen achter elkaar dezelfde geweest.

Het lijstje

1. Maandag 6 jan — Fenna: gymtas. Stond in de gang, keurig, met de deur er langs open.
2. Dinsdag 7 jan — Bram: leesboekje. Kan ik niks van zeggen, want dat lag onder de bank en daar heb ik het zelf laten liggen.
3. Woensdag 8 jan — Loes: laars. Eén. De gele. Die zat in de wasmand omdat ik hem er zelf in had gegooid en ik heb hem er onder protest weer uitgehaald.
4. Donderdag 9 jan — Fenna: het briefje voor het uitje in februari, dat gisteren al terug had gemoeten.
5. Vrijdag 10 jan — Ik: mijn eigen telefoon, ontdekt op de rotonde.
6. Maandag 13 jan — Bram: broodtrommel. Die stond nog op het aanrecht, klaar, met de deksel erop, drie centimeter van de tas af.
7. Dinsdag 14 jan — Thijs: de sleutels van de bedrijfsauto. Hij is teruggekomen. Hij heeft niks gezegd.

Er staan er nog twee onder maar die zijn onleesbaar geworden omdat er koffie overheen is gegaan, wat op zichzelf ook iets zegt over dit huis.

Hoe het er om acht uur uitziet

Voor wie het beeld nodig heeft: onze gang is smal en er hangen te veel jassen. De kapstok is bedoeld voor vier en er hangen er negen, waarvan er drie van niemand meer zijn.

Onder de kapstok staan schoenen die niemand op dit moment aan heeft, en daartussen zoekt een kind van zeven elke ochtend zijn tweede schoen. Nooit de eerste. Altijd de tweede.

Loes is twee en moet in die vijf minuten haar jas aan, en dat wil ze zelf. Zelf betekent bij haar: één arm erin, dan afgeleid raken, dan weglopen met één mouw achter zich aan.

Fenna staat dan al buiten bij haar fiets. Ze staat daar altijd al. Ze is tien en ze heeft er een hekel aan om te wachten, en dat laat ze zien zonder er iets over te zeggen, wat wat mij betreft nog knapper is.

En ergens in die vijf minuten sta ik met een theedoek of een telefoon of allebei te bedenken wat er nog moet en dat is dus precies het moment waarop ik zie wat er is blijven liggen.

Wat me eigenlijk opviel

Ik dacht dat ik een lijstje aan het maken was waarmee ik zou kunnen aanwijzen wie het probleem is. Dat was oprecht mijn plan. Ik heb hier twee weken lang ‘s ochtends over lopen mopperen en ik had het gevoel dat het altijd dezelfde was, en dat het altijd aan mij bleef hangen.

Het is niet altijd dezelfde. Het is iedereen, om de beurt, inclusief ikzelf en inclusief de volwassene die ‘s ochtends het minst zegt.

Wat wél altijd hetzelfde is: het wordt om tien over acht ontdekt, altijd door mij, altijd als iedereen zijn jas al aanheeft. Dat is niet omdat ik beter oplet. Dat is omdat ik degene ben die op dat moment nog niet weg is.

Fenna zei gisteren, toen ik de broodtrommel achter Bram aan naar de deur bracht: “Je moet gewoon niks zeggen. Dan leren ze het.”

Tien jaar oud. Ze zei het over haar broertje maar ze keek naar mij.

Ik heb het vanochtend geprobeerd. Ik heb de sleutels van Thijs zien liggen en ik heb niks gezegd.

Hij was zes minuten later terug. Hij pakte ze op, keek me aan, en zei: “Je zag ze liggen, hè.”

Dat had ik dus niet helemaal goed uitgevoerd. Morgen weer.