Bij ons in het dorp wint de lampion het nog net van Halloween

Aan tafel, zondagmiddag, tussen de soep en het brood door, zei Fenna: “Wat gaan we doen met Halloween.”

Niet als vraag. Als agendapunt.

Twee kinderen, twee feesten, één straat

Fenna is tien en heeft dit jaar voor het eerst een mening over 31 oktober. Die mening komt uit haar klas, waar drie meisjes iets gaan doen waarvan de details per dag veranderen maar dat in elke versie inhoudt dat ze verkleed de straat op gaan.

Bram is sinds tien dagen zeven en heeft maar één feest in oktober en november, en dat is Sint Maarten. Dat weet hij van vorig jaar en het is in zijn hoofd het beste wat er bestaat, want je loopt in het donker en je zingt en je krijgt daar dingen voor.

En dan is er de straat.

Onze straat is een hoekstuk met veertien huizen waarvan er zeven bewoond worden door mensen boven de zeventig. Ilse en Ronald doen alles mee. De rest doet één ding mee, en dat ene ding is Sint Maarten, want dat kennen ze van vroeger en dan staan ze al om zes uur bij de deur.

Op 31 oktober gaan er bij ons drie deuren open. Ik heb dat vorig jaar geteld, want Fenna wilde toen ook al iets en ik wilde er niet naast zitten. Drie.

Wat ik daar niet over ga zeggen

Ik ga niet zeggen dat Halloween Amerikaans is en Sint Maarten van ons. Daar heb ik geen zin in, en bovendien vind ik het niet. Ik heb ooit in een pompoen zitten hakken tot ik er blaren van had en dat was een prima avond.

Wat ik wel zeg is dit: het is niet leuk om met twee kinderen door een lege straat te lopen. Dat is geen oordeel over het feest. Dat is een rekensom over deuren.

Fenna vond dat oneerlijk en had daar geen ongelijk in. Ze zei:

“Dan wordt het toch nooit iets, want niemand begint.”

Ik heb daar geen goed antwoord op gegeven. Ik heb gezegd dat ze gelijk had en dat het toch niet gaat gebeuren, en dat is het soort ouderlijk antwoord waar ik zelf een hekel aan heb.

Wat me bij Sint Maarten trouwens opvalt is hoe weinig het met kinderen te maken heeft en hoeveel met de mensen achter de deur. De helft van onze straat staat op 11 november al om kwart voor zes klaar met een schaaltje. Ilse zet haar buitenlamp aan, wat het teken is. Bij de twee huizen op de hoek doet niemand open en dat is al vijf jaar zo en Bram loopt er inmiddels langs zonder te vragen waarom.

Halloween heeft dat niet, hier. Halloween is bij ons een ding uit een klas, niet uit een straat. Dat kan over vijf jaar anders zijn, en dan zal ik er niet moeilijk over doen. Maar dit jaar zijn er drie deuren.

Wat het uiteindelijk wordt

Halloween: donderdag 31 oktober, in de herfstvakantie, dus we hebben de hele middag. Ze mag één vriendin vragen. Ze mogen het huis versieren op de manier waarop kinderen van tien een huis versieren, wat betekent dat ik nog tot januari spinnenweb van de trapleuning zal plukken. En we doen de gordijnen dicht en de lamp uit en dan mag Bram bang gemaakt worden, wat hij zowel het ergste als het beste vindt.

Sint Maarten: maandag 11 november, en dat is het echte werk. Lampion, want die maak je zelf en anders telt hij niet. Rondje van de straat plus het pleintje achter de school plus, en dit is niet onderhandelbaar, het huis van oma Riet niet, want dat is in Kampen.

Bram vroeg of hij zijn lampion nu al mocht maken. Ik zei nee, want dan is hij op 11 november kapot. Hij zei dat hij er dan twee maakt.

Daar was geen antwoord op.

Ondertussen, in de bijkeuken

We hebben gisteren de kast leeggehaald. Alles staat nu in de gang. Achter de kast zit inderdaad de hoofdkraan, en Thijs heeft er twee minuten naar gekeken en toen gezegd dat het meevalt.

Meevalt. Ik durf het nog niet op te schrijven als goed nieuws.

De kast staat in de gang, de spullen uit de kast staan naast de kast, en er ligt nu een lampion-in-wording tussen. Van een melkpak. Bram is namelijk gewoon begonnen.