De doos met winterjassen klopt elk jaar net niet meer

Er zit een streep stof op mijn onderarm en ik weet precies waar hij vandaan komt: de rand van het zolderluik, waar ik me elk jaar in oktober tegenaan trek omdat ik te lui ben om de trap helemaal uit te klappen.

De doos staat links, achter de kerstspullen. Er staat met stift op: WINTER. Daaronder staat, in mijn eigen handschrift maar van jaren geleden, het woord sorteren met twee uitroeptekens erachter. Ik weet niet meer welke ik-versie dat schreef, maar ik heb haar teleurgesteld.

Wat erin zat

Bovenop lag Brams jas van vorig jaar, donkerblauw, met een vlek op de mouw waarvan ik in maart heb besloten dat het geen zin meer had. Hij past niet. Hij past zo duidelijk niet dat Bram er niet eens ruzie over maakte, en dat is bij hem het zwaarste bewijs dat er bestaat.

Daaronder lag Fenna’s jas, die vorig jaar te groot was gekocht met een plan. Het plan is niet uitgekomen. Ze is in twaalf maanden een halve Fenna langer geworden en heeft bovendien in juni besloten dat de kleur niet meer kan. Ze zei dat op de toon van iemand die dat gesprek al voorbereid had.

Onderin, en dat had ik niet zien aankomen, lag Loes’ pak van vorig winter. Dat pak paste haar als een slaapzak. Nu is het een pak. Ik heb er langer naar zitten kijken dan verstandig is op een woensdagmiddag met alle drie de kinderen thuis.

De rekensom die ik elk jaar opnieuw maak

Twee jassen door te geven, nul jassen die passen. Bram krijgt niets van Fenna, want die volgorde bestaat niet bij ons. Loes krijgt straks alles van Fenna, maar dan wel over vier jaar en in een kleur waar we dan een gesprek over voeren.

Dus: twee nieuwe jassen deze maand. En één regenbroek, want die van Bram is niet te klein maar wel kapot bij de knie, en dat is de enige plek waar een regenbroek nooit gemaakt kan worden.

De gele laars ligt er trouwens niet in. Die ligt bij de deur, waar hij sinds juni ligt, en ik heb het niet aangedurfd om de zolderdoos naar het bestaan van een tweede laars te vragen.

Wat ik anders had kunnen doen en niet ga doen

Ik weet precies hoe je dit oplost. In maart, als je de jassen opbergt, pas je ze nog één keer en gooi je meteen weg wat volgend jaar toch niet meer past.

Ik heb dat nog nooit gedaan.

Er is een reden en die is niet luiheid, of niet alleen. In maart weet je nog niet hoe groot een kind wordt. In maart lijkt de jas van Bram nog ruim, want in maart draagt hij hem over een T-shirt en niet over een trui. Alles wat je in maart beslist over oktober is een gok.

En er is nog iets. In maart doe je die doos dicht met het gevoel dat je iets bewaart. Het is niet alleen kleding, het is het jaar, netjes gestapeld, met vlekken erin waarvan je weet waar ze vandaan komen. In oktober maak je diezelfde doos open en dan is het gewoon te klein spul dat weg moet.

Dat is een raar soort verdriet voor iets waar je zelf om gevraagd hebt.

En de kast in de bijkeuken

Die staat er nog. Zaterdag gaan we hem leeghalen om te kijken wat erachter zit, en ik vermoed dat ik dan een tweede doos vind waar hetzelfde woord op staat.

Bram vroeg vanmiddag wat we met de blauwe jas gingen doen. Ik zei dat we hem weggeven aan iemand die hem nog kan gebruiken. Hij dacht daar even over na en zei toen dat hij dan wel eerst de zakken moest legen.

Er zat een dopje in, een kastanje van vorig jaar en een stukje touw van ongeveer zeven centimeter.

Die liggen nu op zijn nachtkastje, naast de steen.