Ons uur van negen tot elf is bezet door iemand van twaalf

Vrijdagavond, kwart voor tien. Ik loop de keuken in om het licht uit te doen en er zit iemand aan tafel met een boek, een schrift en een halve mandarijn.

Ze kijkt niet op. Ze zegt: “Ik ben bijna klaar.”

Dat is ze niet, want ze zegt dat om kwart voor tien en om tien over tien en nog een keer om half elf.

Wat er precies weg is

Twee jaar lang zag onze avond er hetzelfde uit. Om acht uur lagen de kinderen boven. Om kwart over acht was het beneden stil. En dan waren er twee uur.

In die twee uur heb ik dit blog geschreven, twee avonden per week, aan die keukentafel. In diezelfde twee uur stond Thijs in de schuur of zat hij met een tijdschrift op de bank, en ergens tussen negen en elf zaten we allebei in dezelfde kamer en werd er gepraat.

Niet over grote dingen. Bijna nooit over grote dingen. Over de auto, over iets van zijn werk, over of we in oktober naar Sneek gaan of dat zijn ouders hierheen komen. Over de kinderen, ook, maar op de manier waarop je over de kinderen praat als ze slapen, wat een andere manier is dan wanneer ze wakker zijn.

Dat is sinds eind augustus weg.

Ze gaat nu om half elf naar boven. Dat is niet omdat wij dat hebben afgesproken, dat is omdat een kind dat om kwart over vijf thuiskomt en dan nog wat moet doen, vanzelf ergens op half elf uitkomt. En omdat ze twaalf is en omdat het huiswerk er is en omdat ze het aan de keukentafel doet en niet op haar kamer, wat ze zelf zo wil, en waar ik niets van ga zeggen omdat ik precies weet hoe goed dat is.

Dus zitten Thijs en ik van kwart over acht tot half elf in dezelfde kamer als iemand die haar oordopjes in heeft en ondertussen alles hoort.

Er wordt daardoor niets meer gezegd wat niet gehoord mag worden. En dat blijkt ongeveer alles te zijn.

De week waarin het opviel

Dinsdag heb ik iets willen zeggen over iets kleins, iets over de school van Bram, en ik heb naar de tafel gekeken en ben halverwege mijn eerste zin opgehouden.

Thijs zag dat. Hij zei niets, want dat is wat hij doet, maar hij is een half uur later opgestaan en heeft gevraagd of ik meeliep naar de schuur.

Daar hebben we tien minuten gestaan bij een bureau dat er sinds mei staat en dat nog steeds niet gebruikt wordt, onder een dak dat nog steeds lekt, en dat is de plek waar wij nu dus praten. Staand. In een schuur.

Hij zei dat hij dat dak voor de herfst gaat doen. Dat zegt hij sinds mei, en ik hou hem er niet aan.

Wat hij daarna zei was wel iets nieuws. Hij zei dat hij het niet erg vindt, dat ze daar zit. Hij zei dat hij het eigenlijk wel prettig vindt om aan de andere kant van de kamer met een tijdschrift te zitten terwijl er iemand zit te leren.

“Ze zit er tenminste,” zei hij.

Daar heb ik over nagedacht en hij heeft gelijk. Ze zou ook boven kunnen zitten met de deur dicht. Dat mag, dat is haar goed recht, en over een jaar of twee gebeurt het waarschijnlijk gewoon.

Ze kiest ervoor om tussen ons in te zitten en niets te zeggen.

Zondagochtend, zeven uur

Wat wij nu hebben is dit.

Zaterdag slaapt ze uit en zondag ook, sinds Denemarken, waar ze voor het eerst pas om half elf uit haar tentje kwam. Bram is er om half acht en die zet zelf de televisie aan. Loes komt tegen achten.

Dus tussen zeven en half acht op zondagochtend zitten Thijs en ik in de keuken met koffie, en dat is het dan.

Het is korter dan twee uur en het is op een tijdstip waarop ik het liefst nog niets zeg. Maar het is er wel, en het is van ons, en er ligt op dat moment één hond onder de tafel die het aan niemand doorvertelt.

Vanochtend hebben we het over de herfstvakantie gehad. Over dat we dit jaar thuisblijven en er misschien twee dagen op uitgaan, en wanneer we dat moeten beslissen.

Om tien voor half acht kwam Bram beneden met een sok in zijn hand en de vraag waar de andere was.

Meer tijd hadden we niet nodig, geloof ik.