Op hetzelfde schoolplein ken ik na acht jaar bijna niemand meer

Maandagochtend, tien voor half negen, bij het hek van De Kleine Belt.

Ik sta daar met Loes aan mijn hand en Bram al binnen, en naast me staan zes ouders in een halve cirkel te praten over iets met een bus en een datum.

Ik ken van die zes mensen niemand. Niet één.

Dat is mij op dat plein nog nooit overkomen.

Acht jaar en drie maanden

Ik kom hier sinds augustus 2018. Toen bracht ik Fenna naar groep 1, in een jurk die ze zelf gekozen had en die niet bij de temperatuur paste, en toen stond ik bij hetzelfde hek te kijken hoe iemand anders het overnam.

Sindsdien heb ik daar duizenden ochtenden gestaan. Ik heb er de moeder van Sanne leren kennen en de vader van Tygo, ik heb er een keer een half uur staan praten over een vakantiehuisje dat we nooit gehuurd hebben, en ik heb er in juni met vier mensen tegelijk staan huilen na de musical.

Van die vier is er sinds deze zomer niet één meer op dat plein.

Dat is het ding waar ik pas maandag over nadacht. Die contacten waren niet van de school. Die waren van groep 8. En groep 8 is in juli uit elkaar gevallen, en de ouders zijn even hard uit elkaar gevallen als de kinderen, alleen praat daar niemand over, want dat hoort niet zo.

Er zijn drie plekken op dat plein waar ik jarenlang stond. Ik sta er op geen van drieën meer.

De ouders van groep 1 kennen mij niet en dat is terecht

Loes zit in groep 1. De ouders die daarbij horen zijn ouders van vierjarigen. Die zijn jonger dan ik, of ze zijn niet jonger maar het is hun eerste, en ze staan daar zoals ik daar in 2018 stond: iets te vroeg, met een telefoon in de hand voor het geval er niemand tegen ze praat.

Zij weten niet dat ik hier al acht jaar kom. Waarom zouden ze.

Wat ze wel doen, is elkaar al kennen. Die groep is eind augustus met zesentwintig kinderen tegelijk begonnen en die ouders hebben in drie weken een appgroep gemaakt en een keer koffie gedronken, en ik zat in die drie weken thuis in een kamer op het noorden te bedenken hoe het met een kind van twaalf in Deventer ging.

Loes is er in maart bijgekomen, halverwege. Ik ben er dus ook halverwege bijgekomen, en dat had ik nooit zo bekeken.

Bij Bram in groep 5 is het weer anders. Daar ken ik de ouders wel, maar alleen van gezicht en van het soort gesprek dat drie zinnen duurt. Bram is nooit een kind geweest waar veel voor geregeld moest worden. Daar heb ik dit jaar al eens iets over geschreven en ik denk dat ik dat binnenkort nog een keer moet doen.

Wat ik maandag heb gedaan

Ik heb bij dat hek gestaan, mijn jas dichtgedaan, en dertig seconden lang overwogen om aan te sluiten bij die halve cirkel en te zeggen dat ik ook niet weet wanneer die bus gaat.

Ik heb het niet gedaan.

Ik ben naar binnen gelopen met Loes, langs de kapstok met haar tekening erboven, en bij de deur van het lokaal stond juf Wieke.

Die vroeg of ik misschien een ochtend in de week zou willen helpen met de boekenkast. De boeken staan door elkaar, er moeten stickers op, en er is iemand nodig die dat met steeds vier kinderen tegelijk doet.

Ik heb ja gezegd voordat ik erover nadacht, wat ik vaker doe en wat meestal fout gaat.

Deze keer denk ik van niet.

Donderdagochtend, negen tot half elf. Vier kleuters, een kast en een doos met stickers.

Ik ga geen mensen leren kennen door bij een hek te staan. Dat heb ik acht jaar geleden ook niet gedaan. Ik ben toen in november met twee andere moeders drie avonden lampionnen gaan plakken in een lokaal dat naar lijm rook, en daar is alles uit voortgekomen: de appgroep, de verjaardagen, het huisje dat we nooit gehuurd hebben.

Dat was ik vergeten. Ik dacht al die tijd dat het vanzelf gegaan was.

Bij het hek, kwart over drie

Toen ik ze maandagmiddag ophaalde, stond diezelfde halve cirkel er nog steeds.

Loes kwam naar buiten en trok me aan mijn mouw naar een meisje toe met een rode jas, en zei tegen dat meisje dat dit haar moeder was.

De moeder van dat meisje keek op, zei hoi, en zei toen dat ze mij wel eens zag lopen met een grijze hond.

Ik heb gezegd dat dat klopt en dat hij Wolk heet.

Dat was het hele gesprek. Zo begint het dus, en zo is het acht jaar geleden ook begonnen, en ik was het echt helemaal kwijt.