Sinds de badkamer open ligt eten wij vier keer per week uit de oven

Er staat een emmer met kapotte tegels in de gang. Die staat daar sinds donderdag en niemand weet meer van wie hij is.

Dat is ongeveer de staat van dit huis, en het is de reden dat ik hier vier avonden per week één schaal in de oven schuif en daarna doe alsof ik gekookt heb.

Het is niet het koken

Ik dacht eerst dat het aan de tijd lag. Dat het te druk was, dat ik te laat thuis was, dat de dagen te kort werden. Maar ik kook op zich graag, en een halfuur staan snijden is niet het probleem.

Het probleem is de vier pannen daarna.

Thijs kookt met vier pannen voor een saus die uit één pan kan, dat heb ik hier eerder opgeschreven en hij weet het. Maar ik doe het ook, alleen sluipenderwijs. Een pan aardappels, een pan groente, een koekenpan, en dan dat kleine steelpannetje dat er altijd bij komt zonder dat iemand weet waarom. En dan staat het daar allemaal om half zeven, in een keuken waar ook al een doos kranen staat en een zak met stukken oud zeil.

De afwas is in een verbouwingsmaand geen klusje maar een obstakel. Je moet erlangs.

Dus toen ik half oktober voor het eerst gewoon alles in één schaal gooide, was dat geen kookkeuze. Dat was ruimte maken.

De schaal

Dit is wat er hier het vaakst in gaat. Het is geen recept, het is een verhouding, en die is vooral gebaseerd op wat er nog in de la ligt.

• Zes middelgrote aardappels, in grote stukken, met schil
• Twee uien, in vieren
• Een halve winterpeen of drie gewone wortels, in dikke schuine plakken
• Een stuk pompoen of een paar stronkjes broccoli, wat er is
• Vier of vijf worstjes, of een stuk kip, of niets als het een dinsdag zonder vlees is
• Ruim olie, grof zout, peper, een lepel mosterd door de olie
• Twee takjes tijm uit de bak van opa Wim, die het buiten nog steeds volhoudt

Alles door elkaar in de grootste schaal die je hebt, één keer omscheppen met je handen, oven op 200 graden en veertig tot vijftig minuten laten staan. Halverwege één keer omscheppen als je eraan denkt. Ik denk er zelden aan.

De regel bij ons is dat alles in grote stukken gaat. Niet omdat het mooier is, maar omdat Bram dan zijn wortel eruit kan halen zonder dat hij vindt dat zijn hele bord besmet is. Kleine stukjes zijn bij een achtjarige geen ingrediënt maar een hinderlaag.

Wat het oplevert

Eén schaal. Eén ovenplaat die eronder ligt. Vijf borden en de servieslepel.

En veertig minuten waarin ik niets hoef te doen behalve in de gang staan kijken naar de plek waar de badkamerdeur zat.

Die veertig minuten zijn eerlijk gezegd het echte punt. In zo’n periode is er geen moment waarop het huis klaar is. Er is altijd iets open, iets uit, iets nog niet. En dan is een oven die zoemt en zelf de tijd bijhoudt het rustigste apparaat in dit huis.

Loes heeft ontdekt dat je de oven kunt aankijken. Ze gaat er op haar knieën voor zitten met haar gezicht bijna tegen het glas en zegt dan om de twee minuten hoe het ermee gaat. Wolk ligt naast haar. Die kijkt niet naar de oven, die kijkt naar Loes, wat volgens mij een efficiëntere strategie is.

Wat we er niet meer bij doen

Toetje. Sla. Een gedekte tafel met het goede bestek.

Fenna vroeg vorige week of we nog wel eens gewoon eten. Ik heb ja gezegd, want dat is waar, alleen niet nu. In december staat de tafel weer normaal en zeur ik weer over placemats.

Voor nu staat er een schaal in het midden, staat er een emmer tegels in de gang, en pakt iedereen zelf.

Vanavond hebben we voor het eerst in weken de oven niet aan. Thijs komt laat, er is brood, en er zijn nog zes eieren.